Historia

zespołu szkół Gastronomiczno-Odzieżowych
im. Marii skłodowskiej-curie

Repozytorium

ABC bibliografii

Ważne daty

Uśmiechnij się

Maturalne SOS

Biblioteka

ZSG-O

 

 

Grudziądz – miasto istniejące od XIII wieku – usytuowane jest nad brzegiem Wisły w północnej części kraju zwanej Ziemią Chełmińską.. Przez wszystkie wieki swojego istnienia dzieliło ono burzliwe losy państwa polskiego. Historyczna nieuchronność odcisnęła także piętno na szkolnictwie tych ziem, które – de facto – zaczęło się rozwijać dopiero po odzyskaniu przez Polskę w 1918 roku niezawisłego bytu państwowego.

Przeszłość Zespołu Szkół Gastronomiczno-Odzieżowych sięga właśnie tego okresu. Zaś jego losy powiązane są ściśle z rosnącym zrozumieniem miejsca i roli średniego szkolnictwa zawodowego oraz kształcenia kobiet w rozwoju gospodarczym kraju.

Żeńska Szkoła Zawodowa i Gospodarcza, 1928 r. Arch. Biblioteki ZSG-OZ dniem 1 września  1920  roku  Zarząd Miasta Grudziądza uruchomił jednoroczną Szkołę Zawodową dla Dziewcząt. Początki placówki były bardzo skromne. Na jej potrzeby przeznaczono zaledwie pięć pomieszczeń na drugim piętrze budynku przy ulicy Trynkowej 19 (obecnie przy ul. Skłodowskiej 19). W dwóch izbach prowadzono zajęcia lekcyjne, w dwóch pomieszczeniach mieściło się prywatne mieszkanie przełożonej szkoły, a w trzecim zorganizowano kancelarię. Nauka trwała rok. Program nauczania obejmował gotowanie, sprzątanie, naprawę bielizny i pranie. O przygotowanie zawodowe około szesnastu uczennic dbały dwie nauczycielki. Absolwentki miały możliwość wykorzystania zdobytych umiejętności we własnych gospodarstwach domowych lub w pracy zawodowej jako pomoc domowa. Uruchomiono  także stołówkę1 dla uczniów Szkoły Budowy Maszyn oraz Grudziądzan. W tym pierwszym okresie istnienia szkoły kierowały nią kolejno panie: W. Komorowa i K. Westwalewicz.

Taki kształt jedyna w mieście szkoła zawodowa dla dziewcząt zachowała do 1924 roku. Zarząd Miasta, utrzymujący szkołę z własnychW kuchni, 1928 r. Arch.Biblioteki ZSG-Oh funduszy, doszedł do wniosku, że placówka jest zbędna i należy ją zamknąć. Dopiero osobista interwencja naczelnika szkolnictwa zawodowego  przy Kuratorium Okręgu Szkolnego Poznańskiego oraz wizytatora szkół zawodowych zmieniła decyzję ówczesnego prezydenta Grudziądza odnośnie likwidacji szkoły. W zamian zaczęto wdrażać projekt rozwoju szkolnictwa zawodowego dla dziewcząt na terenie Grudziądza. 15 września 1924 roku szkołę przekształcono w roczną Szkołę Gospodarczą. Kierownictwo nad nią objęła Gertruda Żółtawska, a z nastaniem kolejnego roku szkolnego Irena Kompertowa, pozostając na tym stanowisku do wybuchu wojny. Grono pedagogiczne składało się w tym okresie z trzech nauczycieli przedmiotów ogólnokształcących oraz czterech instruktorek przedmiotów zawodowych. Do obowiązków tych ostatnich należało także czuwanie nad przebiegiem praktyk zawodowych, które odbywały się w domach prywatnych. We wrześniu, w ramach dodatkowej oferty edukacyjnej, uruchomiono kursy zawodowe bieliźniarstwa.

W szwalni, 1928 r. Arch.Biblioteki ZSG-OWzrost zainteresowania obiema formami kształcenia doprowadził do przekształcenia  szkoły  z  dniem  l września  1927  roku  w  Żeńską  Szkołę Zawodową i Gospodarczą. Placówka rozpoczęła swoją działalność w odrestaurowanym lokalu zaopatrzonym w nowe urządzenia i pomoce szkolne. Program nauki dla szkół zawodowych tego typu zatwierdzony przez Ministerstwo Wierzeń Religijnych i Opinii Publicznej objął: krawiectwo, bieliźniarstwo, hafciarstwo i gospodarstwo domowe. Ponadto lokalna Izba Przemysłowo-Rzemieślnicza w porozumieniu z władzami miasta uruchomiła, wykorzystując istniejące zaplecze dydaktyczne, trzyletnią Szkołę Bieliźniarsko-Krawiecką oraz trzyletnią Szkołę Przysposobienia w Gospodarstwie Rodzinnym na podbudowie czterech klas szkoły powszechnej. Oznaczało to, że do szkoły przyjmowano dziewczęta w wieku od 14 do 16 lat. Obie placówki oprócz kształcenia zawodowego zaoferowały kształcenie ogólnokształcące: religię, język polski, naukę obywatelstwa, krajoznawstwo, rachunkowość gospodarczą, teorię gospodarstwa domowego i higienę. Przygotowano także krótkoterminowe kursy dokształcające dla pomocy domowych, prowadzone w trybie popołudniowym i wieczorowym. Nowa oferta edukacyjna skutecznie zachęcała do nauki dziewczęta wywodzące się z niezamożnych warstw społeczeństwa, ponieważ stwarzała im - praktycznie jedyną w mieście - możliwość kształcenia. Nie bez znaczenia była również opłaty za naukę, należące do najniższych. Wpisowe wynosiło 5 zł, zaś czesne 13 zł miesięcznie, przy czym około 10% uczennic korzystało ze zniżek lub zwolnień z opłat.

Rozwój placówek wymógł otwarcie z dniem l września 1927 roku2 internatu, który zlokalizowano w pobliżu szkół w sześciopokojowym lokalu przy ulicy Toruńskiej 12, ułatwiając tym samym naukę uczennicom zamiejscowym. Korzystało z niego dwadzieścia uczennic3, płacąc miesięcznie 70 zł.

Począwszy od roku szkolnego 1925/26 aż do wybuchu II wojny światowej rósł stopniowo prestiż szkół, co było m.in. efektem sukcesów odnoszonych przez uczennice w zawodach sportowych, konkursach zawodowych oraz akcjach propagujących ich umiejętności kulinarne (dużą rolę odegrało prowadzenie stołówki dla Grudziądzan oraz sporządzanie wypieków na zamówienie). Stało się to tradycją pieczołowicie podtrzymywaną przez wszystkie pokolenia uczniów i nauczycieli.

Bogatym w sukcesy okazał się zwłaszcza rok 1933/34. Wówczas uczennice zostały nagrodzone III miejscem w ogólnopolskiej wystawie „Len Polski” za prace krawiecko-bieliźniarskie, za zajęcie III miejsca w międzyszkolnych zawodach zespołowych w ogólnej sprawności fizycznej otrzymały „Białą Wstęgę”, nagrodę przechodnią Kuratora Okręgu Szkolnego oraz zajęły I miejsce w drużynowych mistrzostwach łuczniczych w Grudziądzu.

 Aktywność sportowa nie była jedyną sferą pozwalającą wykazać się uczennicom.

W szkole działały różne organizacje młodzieżowe. Do najważniejszych należały: Samorząd Uczniowski, Spółdzielnia Uczniowska, Koło Szkolne Ligi Morskiej i Kolonialnej, Koło Ligi Ochrony Przyrody, Kasa Oszczędności oraz powstałe w 1937 roku Koło Absolwentek. Młodzież spotykała się wspólnie na organizowanych przez szkołę Andrzejkach, w Dniu św. Mikołaja, na spotkaniu wigilijnym, na Akademii z okazji Dnia Morza (organizowanych od roku 1930) oraz Dniu Absolwenta.

Lata 1939-1945, to okres minimalnej aktywności szkoły. Niemieckie władze okupacyjne udzieliły wprawdzie zgody na kontynuowanie działalności, ale wyłącznie w zakresie praktycznej nauki zawodu z prawem naboru wśród dziewcząt posiadających drugą lub trzecią grupę narodowościową.

W kwietniu 1945 roku w trakcie walk o Grudziądz woźny szkoły, Julian Gehrke narażając własne życie zabezpieczył przed rabunkiem majątek placówki. Udało mu się wówczas uratować 10 maszyn do szycia, 13 żelazek elektrycznych, pomoce naukowe do nauki chemii, towaroznawstwa oraz część sprzętu gospodarczego. Jego poświęcenie umożliwiło reaktywowanie szkoły zaraz po zakończeniu działań wojennych. Niestety pod koniec walk, w marcu 1945 roku, zniszczeniu uległo aż w 75%  budynku szkolnego.

l września 1945 roku zreorganizowane szkoły wznowiły działalność jako: Roczna Szkoła Przysposobienia w Gospodarstwie Rodzinnym oraz trzyletnie Państwowe Gimnazjum Krawieckie na podbudowie pięciu klas szkoły podstawowej. Placówki finansowało miasto a nadzór pedagogiczny sprawowało Kuratorium Okręgu Szkolnego Pomorskiego w Toruniu. Obie placówki rozpoczęły działalność ze wspólną siedmioosobową kadrą pedagogiczną pod przewodnictwem Ireny Kompertowej.

Od kolejnego roku szkolnego zaczęła działać dodatkowo Publiczna Dokształcająca Szkoła Zawodowa nr 2 przekształcona w rok później w Publiczną Średnią Szkołę Gospodarczą. Ponadto w  roku szkolnym 1947/48 w odpowiedzi na zapotrzebowanie społeczne powołano do życia Państwową Szkołę Przysposobienia Bieliźniarsko-Krawieckiego. W tym okresie kadra pedagogiczna liczyła już siedemnaście osób.

Rok 1949 rozpoczął, wywołaną industrializacją kraju, serię transformacji, które trwały przez następne dwadzieścia siedem lat. Szkoły zawodowe miały przygotowywać kadry dla rozwijającego się w szybkim tempie przemysłu. Aby sprostać tym wymaganiom dokonano przekształceń istniejących szkół oraz utworzono nowe. Ostatecznie w roku szkolnym 1949/50 skład szkół wyglądał następująco:

  ð  Państwowa Średnia Szkoła Zawodowa Żywienia Zbiorowego,

  ð  Publiczna Średnia Szkoła Gospodarcza,

  ð  Liceum Gastronomiczne,

  ð  Liceum Introligatorskie,

  ð  Liceum Przemysłu Odzieżowego I stopnia.

Wzrost liczby uczniów wymógł zmianę lokalu. Do nowej siedziby przyBudynek w 1963 r. Arch.Biblioteki ZSG-O ulicy M. Skłodowskiej 22/24 (gmach po przedwojennym Gimnazjum Żeńskim zniszczony w 85% odbudowywano od 1947 roku) przeniesiono się z początkiem września 1949 roku4. Po dziś dzień stanowi ona główny budynek szkoły.

W dotychczasowym lokalu założono internat dla uczniów szkoły, funkcjonujący do 1986 roku.

W tym samym roku powrócono również do tradycji prowadzenia stołówki dla mieszkańców miasta.

Już w następnym roku struktura organizacyjna szkół uległa kolejnym zmianom: powstała dwuletnia Zasadnicza Szkoła Gastronomiczna (w miejsce Publicznej Średniej Szkoły Żywienia Zbiorowego), czteroletnie Technikum Gastronomiczne (w miejsce Liceum Gastronomicznego) oraz Technikum Poligraficzne (w miejsce Liceum Introligatorskiego). Zorganizowano również Zasadniczą Szkołę Odzieżową, Zasadniczą Szkołę Introligatorską oraz Technikum Fotochemiczne.

W marcu 1950 roku nowym dyrektorem został Edward Kołodziejczyk, który pełnił tą funkcję do 31 sierpnia 1955 roku.

l stycznia 1952 roku nastąpił podział szkół między dwa resorty: szkoły gastronomiczne przeszły pod pieczę Ministerstwa Handlu Wewnętrznego, zaś odzieżowe, poligraficzne oraz fotochemiczna pod pieczę Ministerstwa Przemyski Drobnego i Rzemiosła, a od 15 października 1954 roku Centralnego Związku Spółdzielczości Pracy. Na czele szkół gastronomicznych stanął Edward Kołodziejczyk, a od l września 1955 roku zastąpił go Zdzisław Rajcic. Natomiast kierownictwo nad pozostałymi szkołami objęła Irena Stawowy, zaś od l lutego 1966 roku Danuta Kaszubowska.

W roku 1957 nastąpiła kolejna istotna zmiana. Szkoły o profilu gastronomicznym przejęło Ministerstwo Oświaty, zmieniając ich nazwę na Technikum (czteroletnie, a od 1 września 1960 r. pięcioletnie) i Zasadniczą Szkołę Gospodarczą (dwuletnią, a od l września 1959 roku trzyletnią). Ponadto utworzyło Zasadniczą Szkołę Spożywczą o specjalności masarz, będącą pierwszą szkołą tego typu na północy kraju. Od l września 1962 roku zaczęła działać Zasadnicza Szkoła Zawodowa dla Pracujących przy Zakładach Mięsnych w Grudziądzu. Rok później władze oświatowe przekazały Zasadniczej Szkole Gospodarczej cztery klasy Zasadniczej Szkoły Wielozawodowej dla Pracujących, przygotowujące młodzież do zawodów: sprzedawca i stolarz.

Rok szkolny 1970/71 przyniósł ponownie zmianę nazwy Technikum i Zasadniczej Szkoły Gospodarczej na Technikum i Zasadniczą Szkołę Gastronomiczną.

Dobudówka, 1973 r. Arch. Biblioteki ZSG-OW 1973 roku oddano do użytku dobudówkę na rogu ulic M. Skłodowskiej i Małogroblowej, tworząc w niej m.in. Warsztaty Gastronomiczne oraz stołówkę.

Z dniem 1 września 1975 roku Ministerstwo Oświaty przejęło Zasadniczą Szkołę Odzieżową Centralnego Związku Spółdzielczości Pracy. Ze szkół zlokalizowanych przy ulicy M. Skłodowskiej 22/24 utworzono wówczas Zespół Szkół Zawodowych nr 1. Ich dyrektorem został Zdzisław Rajcic. W skład zespołu szkól weszły:

ð  Zasadnicza Szkoła Gastronomiczna,

ð  Zasadnicza Szkoła Gastronomiczna Dokształcająca,

ð  Liceum Zawodowe nr l,

ð  Technikum Gastronomiczne (na podbudowie VIII klasy szkoły podstawowej),

ð  Technikum Gastronomiczne dla Pracujących (po zsz),

ð  Policealne Studium Zawodowe,

ð  Zasadnicza Szkoła Odzieżowa.

Cztery lata później 13 października 1980 roku nastąpiła ważna uroczystość w życiu szkolnej społeczności: odsłonięcie tablicy pamiątkowej Tablica poświęcona pamięci A. Steczko, parter gł. budynku. Fot. K. Knutt. Arch.Biblioteki ZSG-Oku czci Andrzeja Steczki, nauczyciela Gimnazjum Żeńskiego zamordowanego przez hitlerowców.

Kolejny, znamienny etap w ewolucji szkoły przypadł na rok szkolny 1983/84. Wówczas przemianowano ZSZ nr l na Zespół Szkół Gastronomiczno-Odzieżowych. Pod tą nazwą szkoła istnieje do chwili obecnej.

Z dniem l września 1984 roku placówkę przejęła Danuta Kaszubowska piastująca stanowisko dyrektora do 31 sierpnia 1986 roku.

To z jej inicjatywy podjęto, począwszy od roku szkolnego 1984/1985, starania na rzecz pozyskania sztandaru i imienia dla szkoły. Akcję "Sztandar" zainicjowano na posiedzeniu Rady Pedagogicznej w dniu 4 października 1984 roku powołując Szkolny Komitet Sztandaru.

Główną troską stało się pozyskanie środków finansowych na wykonanie sztandaru. Zatroszczyła się o to cała szkolna społeczność; przede wszystkim młodzież wspierana przez rodziców, grono pedagogiczne oraz zakłady opiekuńcze: Chłodnia, PSS "Społem", GOSP im. 1 Maja, CSP "Wisła". Ogółem na konto Komitetu do marca 1986 roku wpłacono 280480 zł. Istotnym etapem przygotowań był ogłoszony przez Samorząd Uczniowski Ogólnoszkolny Plebiscyt na Patrona szkoły. Proponowano m.in. sylwetki Tadeusza Kaube, Pauliny Pakulskiej, Władysław Sikorskiego i Marii Skłodowskiej-Curie. 12 lutego 1985 roku na szkolnej uroczystości poświęconej wyborowi patrona młodzież na drodze głosowania uznała, że pieczę nad szkołą powinna sprawować Maria Skodowska-Curie. Kolejnym krokiem było zatwierdzenie 30 stycznia 1986 roku przez Kuratorium Oświaty i Wychowania w Toruniu projektu sztandaru, który przygotował grudziądzki artysta-plastyk Grzegorz Rygielski. Wykonaniem naszego sztandaru zajęła się Pracownia Artystyczna w Starogardzie Gdańskim. Kulminacyjnym punktem trwających dwa lata przygotowań był dzień 21 maja 1986 roku. Wówczas Kuratorium Oświaty i Wychowania w Toruniu na mocy Zarządzenia Ministerstwa Oświaty i W trakcie składania przysiegi w Teatrze Ziemi Pomorskiej 21.05.1986 r. Arch.Biblioteki ZSG-OWychowania podjęło decyzję o nadaniu, prawie posiadania i używaniu sztandary Zespołowi Szkół Gastronomiczno-Odzieżowych w Grudziądzu. Uroczysta akademia  z tej okazji odbyła się w Teatrze Ziemi Pomorskiej w tym samym dniu. Wobec licznie zaproszonych gości przedstawiciele społeczności uczniowskiej założyli przyrzeczenie na nowy sztandar. Po raz pierwszy rozbrzmiał hymn szkoły odśpiewany przez stuczterdziestoosobowy chór uczniowski.

W tym okresie w skład placówki wchodziły następujące szkoły:

ð  Technikum Gastronomiczne,

ð  Liceum Zawodowe - specjalność: kelner,

ð  Zasadnicza Szkoła Gastronomiczna,

ð  Zasadnicza Szkoła Odzieżowa

oraz dla młodzieży pracującej:

ð  Zasadnicza Szkoła Zawodowa przy Zakładach Mięsnych -

specjalność: aparatowy przetwórstwa mięsnego,

ð  Zasadnicza Szkoła Zawodowa przy PPS SPOŁEM -specjalność:

kucharz, kelner, piekarz, ciastkarz,

ð  Zasadnicza Szkoła Zawodowa przy Spółdzielni Cukierniczej   

„Wisła" - specjalność: cukiernik,

ð  Zasadnicza Szkoła Zawodowa przy Przedsiębiorstwie Przemysłu

Chłodniczego „Chłodnia" - specjalność: aparatowy przetwórstwa 

owoców i warzyw.

l września 1986 dyrektorem placówki został Wojciech Rosiński. Od tego momentu losy ZSG-O toczyły się spokojniej. Placówka, która w tym czasie na stałe wrosła w panoramę miasta, skoncentrowała się na rozwijaniu bazy dydaktycznej. Celowi temu służyło m.in. przejęcie 15 sierpnia 1989 roku pierwotnej siedziby przy ulicy M. Skłodowskiej 19 (po zlikwidowanym internacie) oraz w sierpniu 1995 roku gmachu przy ulicy M. Skłodowskiej 19/20 (po Szkole Podstawowej nr 6).

Rok szkolny 2002/03 postawił przed szkołą nowe wyzwania w postaciBudynek gł. szkoły przy ul. Skłodowskiej 22/24. Fot. Mirosław Zając. Arch.Biblioteki ZSG-O reformy szkolnictwa ponadgimnazjalnego oraz zmian w strukturze zatrudnienia Grudziądza. Pojawił się nowy profil nauczania – hotelarsko-turystyczny.

W roku szkolnym 2004/2005,  w skład zespołu szkół weszły następujące szkoły:

ð  Technikum Zawodowe pięcioletnie

(na podbudowie ośmioletniej szkoły

podstawowej) - zawód: technik żywienia  i gospodarstwa

domowego;

ð  Technikum Zawodowe czteroletnie (na podbudowie gimnazjum) -

zawód: technik żywienia i gospodarstwa domowego, technik

kucharz, technik kelner, technik hotelarstwa, technik technologii

żywności, technik organizacji usług gastronomicznych, technik

technologii odzieży;

ð  Technikum Zawodowe trzyletnie (na podbudowie ZSZ w

systemie wieczorowym) - zawód: technik technologii żywienia,

technik technologii odzieży;

ð  Liceum Zawodowe czteroletnie (na podbudowie ośmioletniej

szkoły podstawowej) - zawód: kelner bufetowy, gastronom;

ð  Liceum Profilowane trzyletnie (na podbudowie gimnazjum) -

profil usługowo-gospodarczy usługi turystyczne i  

gastronomiczno-hotelarskie.

Baza szkoły obejmuje czterdzieści pięć klasopracowni z wyposażeniem, a w tym: dwie sale komputerowe, pięć pracowni technologicznych dla gastronomii, trzy pracownie odzieżowe, pracownię kelnerską, obsługi ruchu turystycznego, obsługi konsumenta, pokój hotelowy, bibliotekę oraz aulę; gabinety pedagoga; gabinet pielęgniarski; gabinet stomatologiczny; dwie sale gimnastyczne; dwa boiska szkolne; pomieszczenia administracyjno-gospodarcze; trzy szatnie i archiwum.

Tablice informacyjne przy wejsćiu do gł. budynku szkoły.Fot. Mirosław Zając. Arch. Biblioteki ZSG-OSzkoła nadał ewoluuje. W roku szkolnym 2002/03, w związku z poszerzaniem oferty edukacyjnej z zakresu hotelarstwa i turystyki szkoła przystąpiła do Stowarzyszenia Szkół Hotelarskich i Turystycznych, jako piąta z polskich szkół oraz została członkiem Polskiego Stowarzyszenia Szkół Hotelarsko-Gastronomiczno-Turystycznych.

W dniu 27 czerwca 2003 r. przekazano parter Warsztatów Odzieżowych Miejskiemu Ośrodkowi Rekreacji i Wypoczynku, który uruchomił w przebudowywanych pomieszczeniach Miejski Punkt Informacji Turystycznej. Klasy o profilu hotelarsko-turystycznym odbywają tam praktyki zawodowe.

22 października 2005 roku Technikum Zawodowe w ramach zespołu szkół, jako jedna z 443 szkół z całej Polski, przystąpiło do projektu Szkoła Marzeń, programu pomocy uczniom z terenów wiejskich finansowanego z budżetu państwa oraz przez Europejski Fundusz Społeczny. Program wychowawczy opracowany na potrzeby projektu przewiduje realizację następujących modułów: edukację kulturową, edukację językową, edukację obywatelską, edukację ekonomiczną, doradztwo zawodowe oraz tworzenie koalicji lokalnej na rzecz rozwoju oświaty.

1 Wg in. źródeł w 1929 r.

2 Żeńska Szkoła Zawodowa i Gospodarcza w Grudziądzu. Goniec Nadwiślański 1928, nr 261 s. [26]; wg R. Nowaka: Grudziądzkie szkolnictwo zawodowe w okresie międzywojennym: 1920-1939. Cz. 1. Rocznik Grudziądzki. T. 12, s. 139 nastąpiło to dopiero w r. szkol. 1929/30.

3 Tamże; wg R. Nowaka: Grudziądzkie szkolnictwo..., s. 139 z internatu korzystało 25 uczennic.

4 [Przemowa wygłoszona przez Danutę Kaszubowską z okazji nadania ZSG-O imienia i sztandaru], s. 2; wg [Materiał wykorzystany z referatu sprawozdawczego wygłoszonego na Pierwszym Zjeździe Absolwentów], s. [3] siedzibę szkoły przeniesiono dopiero we wrześniu 1950 r.

 
   
   
   
   
   
   
   
     
 

Historia  budynku  ZSG-O

Główny budynek naszej szkoły wybudowano za niebagatelną sumę 400 tysięcy marek z budżetu miasta w 1907 roku dla potrzeb, istniejącej od 1844 roku, miejskiej ewangelickiej szkoły wyższej córek im. Wiktorii (od 1899 roku). W cztery lata później (w 1911 roku) ukończono jego rozbudowę w kierunku ulicy Sienkiewicza (pion mieszczący obecnie bibliotekę).

W latach 1919-1939 mieściło się tu Gimnazjum Żeńskie im. Marii Piłsudskiej. Gmach wyglądał w tamtym okresie nieco inaczej. Na rogu ulicy Trynkowej (obecnie Skłodowskiej) znajdowała się najokazalsza część szkoły z dużymi, witrażowymi oknami w górnej kondygnacji (okna auli), nad którymi umieszczono zegar słoneczny. Niestety nie przetrwała ona wojny. Do budynku ówczesne gimnazjalistki wchodziły bocznymi drzwiami (mieszczącymi się na wysokości dzisiejszego wejścia do stołówki); wejście główne zarezerwowane było dla grona pedagogicznego.

Na skutek działań wojennych obiekt uległ zniszczeniu aż w w 85%. Jego odbudowa trwała od 1947 do 1950 roku. Dopiero w 1973 oddano do użytku dobudówkę (mieszczącą m. in. Warsztaty Szkolne i aulę) - w miejsce całkowicie zniszczonej części budynku - niezwiązaną jednak architektonicznie z całością.

Wraz z budynkiem głównym postawiono w 1907 roku salę gimnastyczną (dzisiejszą salę dla dziewcząt). Została ona całkowicie przebudowana w 1972 roku. I w tym przypadku, w trakcie modernizacji, zatracono pierwotny styl architektoniczny budowli.

Drugi, mniejszy z budynków zlokalizowany przy ulicy Trynkowej 19 (obecnie Skłodowskiej), jest jeszcze starszy. Oddano go do użytku w 1860 roku. Wówczas znalazła w nim swoją siedzibę, istniejąca od 1853 roku, miejska szkoła żeńska stopnia średniego dla dziewcząt wyznania ewangelickiego im. Luizy (nosząca to imię od 1898 roku).

W latach 1920-1939 drugie piętro lokalu dało schronienie najpierw Szkole Zawodowej dla dziewcząt, a następnie Szkole Gospodarczej (później Żeńskiej Szkole Zawodowej i Gospodarczej) oraz Szkole Przysposobienia w Gospodarstwie Rodzinnym i Szkole Bieliźniarsko-Krawieckiej.

Wojna nie oszczędziła i tej placówki. Zniszczony w 75% gmach szybko odbudowano dla potrzeb powstałych już w 1945 roku Rocznej Szkoły Przysposobienia w Gospodarstwie Rodzinnym oraz Państwowego Gimnazjum Krawieckiego.

Od 1890 roku także ten lokal posiadał własną salę gimnastyczną (dzisiejszą salę dla chłopców).

W 1995 roku kompleks szkolny powiększył się o jeszcze jeden budynek: pochodzący również z 1860 roku: zlokalizowany przy ulicy Skłodowskiej 19/20, pozyskany po likwidacji Szkoły Podstawowej nr 6.

Zakończył się wówczas proces rozwoju przestrzennego placówki. Obecnie cały kompleks obejmuje aż  6266 m2 powierzchni gruntowej.

 

 
     
 

Andrzej  Steczko 5

Andrzej Steczko. Ze zbiorów prywatnych Tadeusza KlattaW roku szkolnym 1925/1926 został przeniesiony ze Stanisławowa do Grudziądza. Uczył języka łacińskiego oraz w klasie IV historii starożytnej w Gimnazjum Humanistycznym – Żeńskim im. Piłsudskiego i w Gimnazjum Klasycznym – Męskim im. Jana III Sobieskiego w Grudziądzu. Był doskonałym nauczycielem swego przedmiotu, ale jednocześnie surowym i bardzo wymagającym. Był także lubiany i szanowany przez uczennice i uczniów.

W dniu 1 września 1939 r. przybył na uroczystość rozpoczęcia nowego roku szkolnego 1939/1940 nie zważając na okoliczność II wojny światowej. W szkole nie zastał Pani Dyrektor, więc Andrzej Steczko pozostał i zajął się zabezpieczeniem budynku szkolnego. Należał do tych, którzy mieli wielką nadzieję, że Niemcy zezwolą na rozpoczęcie nauki w szkołach podstawowych i średnich.

Nie doczekał się tego nigdy, bo już w dniu 5 września 1939 r. dowództwo Wehrmachtu wydało rozkaz aresztowania 30 osób jako zakładników na wypadek ewentualnego oporu ze strony Polaków. Wśród aresztowanych był także Andrzej Steczko. Osadzono ich w więzieniu przy ul. Ks. Budkiewicza (obecnie ul. Sikorskiego). Andrzej Steczko skatowany w nieludzki sposób w czasie przesłuchań w lochach gestapo zginął w dniu 11 listopada 1939 r. razem z 30 zakładnikami z rąk oprawców hitlerowskich. Zginął tylko dlatego, że był nauczycielem szkoły polskiej i że był Polakiem.

Tak pisał o Andrzeju Steczce Tadeusz Klatt 6,

emerytowany nauczyciel matematyki naszej szkoły.

5 Klatt Tadeusz: Martyrologia grudziądzkich nauczycieli. Grudziądz, 1985. Andrzej Steczko, s.

6 Tadeusz Klatt był autorem publikacji poświęconych martyrologii grudziądzkich nauczycieli (Martyrologia nauczycieli grudziądzkich. Grudziądz, 1985; O powstańcach wielkopolskich w Grudziądzu w latach 1920-1996. Gdański, 2000; Działalność grudziądzkich nauczycieli w latach 1939-1989. Grudziądz, 2000. Nie był jedynym pedagogiem, który wpisał się w panoramę życia kulturalno-literackiego naszego miasta. Helena Czemisow, polonistka, wydawała tomiki poezji (Łubinowy mrok. Warszawa, [1971?]; Słowa ścieżką zwiedzione. Toruń, 1982).

 
     
 

Kolorystyka  sztandaru ZSG-O

 
 

Awers:

Format - 100x100 (bez frędzli).

Litery:

  - nazwa szkoły i miejscowości - wypukłe

    srebrne,

  - imię szkoły i liście laurowe - wypukłe

    złote,

  - symbol Ra - wypukłe złote,

  - symbol Po - wypukłe srebrne.

Tło wokół symboli - białe.

Promieniowanie - odcienie niebieskiego.

Tło sztandaru - niebieskie.

Frędzle - złote.

Rewers:

Format - 100x100 (bez frędzli).

Czerwień - sztandarowa.

Orzeł - haft trójwymiarowy w odcieniu srebra.

Dziób i szpony orła - złote.

Obwódka wokół tła orła - złota.

 
 

Awers sztandaru. Arch. Biblioteki ZSG-O

Rewers sztandaru. Arch. Biblioteki ZSG-O

 
     
 

Rota  przyrzeczenia  złożona  przez uczniów  ZSG-O 21  maja  1986  roku.

Przyrzekamy uroczyście uczciwie spełniać obowiązki uczniowskie, szanować własność społeczną oraz pracę innych ludzi.

                     - Przyrzekam.

Wyrabiać sobie silną wolę, koleżeńskość, uczciwość, odwagę, prawdomówność, umacniać porządek prawny i socjalistyczną praworządność.

                    - Przyrzekam.

Pracować rzetelnie dla dobra, chwały i szczęśliwej  przyszłości mojej Ojczyzny Polski Ludowej.

                     - Przyrzekam.

Nie czynić nic, co mogłoby splamić dobre imię szkoły, imię patrona, sztandar szkoły.

                     - Przyrzekam.

Przyrzekamy uroczyście, że sztandar ten będzie nas łączyć z miejscem, z którego wyjdziemy, ze szkołą, którą ukończymy.

                    - Przyrzekamy.

Tobie Ojczyzno na zawsze wierni pozostaniemy.

 
     
 

Hymn ZSG-O

 
 

Zwrotka I

Na sztandarze szkolnym

Promienisty znak

Alfa, beta, gamma

Trójramienny kwiat

Błękit szkolnej tarczy

Liście jego trzy

Pokój, postęp, praca,

Czyny naszych dni.

Refren:

Ojczyźnie sława

Nauce chwała

Ludzkości pokój

Młodzieży wzór

Służ twoim dziełem

Ucz twoim życiem

Patronko Szkoły

Mario Curie!

Zwrotka II

To znój twojej pracy

Odkrył polon, rad

Polsce dałaś serce

Światu myśli kształt

W służbie człowiekowi

Trwały został ślad.

Pasja twego życia

Celem naszych lat.

Refren:

Ojczyźnie sława

Nauce chwała

Ludzkości pokój

Młodzieży wzór

Służ twoim dziełem

Ucz twoim życiem

Patronko Szkoły

Mario Skłodowska-Curie!

 

Słowa:  Henryk Orzechowski

Muzyka: Stanisław Nowacki

 
     
 

AEHT

ASSOCIATION  EUROPÉENNE  DES  ÉCOLES

D`HÔTELLERIE  ET  DE TOURISME

Stowarzyszenie Szkół Hotelarsko-Turystycznych (Association Eurpéenne des Écoles d`Hôtellerie et de Tourisme) – AEHT –  jest międzynarodową organizacją pozarządową posiadającą status konsultanta przy Radzie Europy.

Istnieje od 1988 roku dzięki inicjatywie Jean-Paula Bernarda oraz Martina Bbrudera, dyrektora oraz zastępcy dyrektora Szkoły Hotelarsko-Turystycznej w Strasburgu Illkirch we Francji. W chwili powstania AEHT skupiało 24 szkoły z 16 krajów europejskich. W ciągu minionych lat, liczba członków znacznie zwiększyła się i obecnie wynosi około 320 szkół reprezentujących ponad 30 krajów. 

Głównym celem tego stowarzyszenia jest promowanie europejskiego spojrzenia na świat poprzez

ð zapewnianie środków komunikacji pomiędzy europejskimi szkołami hotelarsko-turystycznymi

ð upowszechnianie informacji o wychowaniu w duchu gościnności w innych krajach

ð zachęcanie do wymiany uczniów i nauczycieli

ð ustanawianie bliższych kontaktów pomiędzy szkołami, a przedsiębiorstwami

ð korzystanie ze wspólnych metod nauczania i materiałów, wiedzy i umiejętności.

  AEHT swoją działalnością obejmuje wszystkie szczeble systemu edukacyjnego, tj. nie tylko dyrekcje szkół, ale też grono pedagogiczne i uczniów.  Dla zaspokojenia potrzeb w/w uczestników organizuje się różnorodne spotkania, warsztaty szkoleniowe i konkursy zawodowe.

Organem kierowniczym jest Komitet Wykonawczy (Comité Directeur), w skład którego wchodzi jeden przedstawiciel z każdego kraju członkowskiego. Członkowie wybierają przewodniczącego  oraz wiceprzewodniczących. Wyznacza się również Sekretarza Generalnego oraz Skarbnika. Przewodniczący, Wiceprzewodniczący, Sekretarz Generalny i Skarbnik tworzą Komitet Zarządzający (Bureau). 

 Statut oraz Regulamin Stowarzyszenia określają role członków Komitetu Zarządzającego oraz Komitetu Wykonawczego. Wszyscy członkowie Stowarzyszenia mają wgląd w protokoły z posiedzeń Komitetu Wykonawczego.

 

Kraje zrzeszające szkoły w AEHT:

Albania
Austria 
Belgia
Bułgaria 
Czechy 
Dania
Estonia
Finlandia

Francja
Grecja
Hiszpania
Holandia
Irlandia
Islandia
Luxemburg 
Macedonia

Monako 
Niemcy 
Norwegia
Węgry
Włochy
Polska
Portugalia
Rumunia

San-Marino 
Słowacja
Słowenia
Szwajcaria
Szwecja
Turcja
Wielka Brytania

Polskie szkoły zrzeszone w AETH

ð Wyższa Szkoła Hotelarstwa i Gastronomii z Poznania

(École Sup. de L`Industrie Hotelière et de la Gastronomie)

ð Wyższa Szkoła Ekonomiczna z Olsztyna

ð Zespół Szkół Gastronomiczno-Odzieżowych z Grudziądza

ð Zespół Szkół Hotelarsko-Gastronomicznych – Policealne Studium

Hotelarsko-Turystyczne z Warszawy

ð Zespół Szkół Gospodarczych z Rzeszowa

ð Zespół Szkół Ekonomiczno-Hotelarskich  im. E. Gierczaka z Kołobrzegu

ð Zespół Szkół Ponadgimnazjalnych w Pionkach

ð Zespół Szkół Hotelarsko-Turystycznych z Świdnicy

 

Prezentowane opracowanie jest jedyną, poddaną korekcie
wersją dostępną w sieci. Za poprawność dostępnych wersji roboczych autorka nie bierze odpowiedzialności.

Aktualizacja: 28.02.2006 r.

   

 

 

Repozytorium  |    ABC bibliografii    |    Ważne daty   |    Uśmiechnij się  |    Maturalne SOS

 
     
     
     
 

 
     
 

 
     
 

Biblioteka Zespołu Szkół Gastronomiczno-Odzieżowych

ul. Skłodowskiej 22/24

86-300 Grudziądz

tel.:  056 64 277 42   w. 20

e-mail:  zsgo.bib@wp.pl